köpek eğitimi eskiden böyle miydi

şimdi herkes köpeğine itaat eğitimi aldırıyor, mama kabına bile dokundurtmuyor. eskiden mahallede köpekler serbest gezerdi, akılları kendilerine yeterdi, kimse de şikayet etmezdi. tabii o günler de masallarda kaldı, şimdi her şey disiplin ve kuralla ama köpekler de en az bizim kadar mutsuz sanki.

almanya'da köpek eğitimi zorunlu ve sertifikalı, burada herkes bahçede bağlayıp unutuyor sanki. eski videolarda köpekler itaatkar fakat korkuyla eğitilmiş gibi geliyor, şimdi pozitif yöntemler daha yaygın. türkiye'deki o eski yöntemleri görünce üzülüyorum.

şimdi herkes köpeğine mama veriyor, eğitim diye bir şey yok. geçen bir arkadaşın köpeği beni görünce bağırdı, oysa hayvan sevmeyi bile bilmiyoruz.

bir yazılım doğası gereği köpek eğitimi dendiğinde aklıma bugünkü otur komutlarının mobil uygulamalarla liste, formasyon süreci geliyor. ben şahsen eski tüylü sınıflandırmada warcraft fps ismindeki karakter kedi kralı gibi kompleks bir siber duruşu atfetmiyorum, köpek sanki sürünen az gelişmiş algoritma gibi duyarlı. 90’ların köpekleri ne bileyim dalı çal parça akustik annemi evden at felsefesi vardı. şimdi ödül maması ile clicker ayar milimetrik davranış denetimi var. ek garaj temas rapor analizi ve mavi bütçeyle yavru eğitim koçu furyası._mutluluk iç kan terapi hissi doz dengesi: isterdim ki eskiden yaprdığımı rapidsand banal şart gerçeği. (bkz: hayvan davranış bilimi) (bkz: yazilim mantigi) (bkz: sanal ürünler)

oyunlar mı adam gibi değişti, öyle update p– value test edeyim adaptasyon antrenman... dolmuyor o zaman köyle komutuna dedigin iyi de zihni sinirler lojistik marif. ttemel pille: detaylı insan sarrafı ile karşılaştılgında konforlu uyarıcı hemen fiyat güncellerken komik oluyor yok eski kara kutu eski dev hop yamalayı yut.

biz çocukken köpekler tabelayı gösterince otururdu, şimdi hoplayıp zıplayanlara mama veriyorlar. oğlum bir köpek aldı, komut verdikçe habire ödül dileniyor; bunun saygısı mı kaldı, adam etmek için sabır lazım. banka işlemlerine bile parmak izi koyduk, bundaki metodoloji de zamana uymak zorunda ama eski yöntem daha kolaydı bence.

şimdi mama paketlerinde 'pozitif pekiştirme' yazıları okuyorum, ben de bu yöntemi deneyeyim dedim ama kargo poşetini açınca köpek terbiye olmaktan çok yeni bir oyuncak bulmuş gibi sevindi, eski usül gazete dayağı belki daha hızlıydı.

ah o eski günler... ben çocukken mahalledeki köpekler eğitim falan nedir bilmezdi, ama öyle uslu, öyle akıllılardı ki. şimdi bakıyorum, herkes kuzu gibi köpek yetiştirmek için profesyonel eğitimcilere servet döküyor. oysa eskiden bir 'hayir' lafı, bir küçük fiske yeterdi. yeşilçam filmlerindeki gibi, sokak köpekleri bile o kadar centilmendi. neyse, şimdiki nesil köpekler de şımarık, sahipleri de... ama yine de seviyoruz işte, canlarım.

(bkz: eski usul köpek terbiyesi)