anksiyete denilen şey öyle bir dert ki, insanı bezdiriyor. ben senelerce bu dertle uğraştım, en basit işlerde bile içimde bir sıkıntı, bir huzursuzluk olurdu. devlet hastanesinde psikiyatriye gittim, ilaçlar yazdılar, ama asıl mesele ilaç falan değilmiş. insanın kafasını boşaltmayı öğrenmesi lazım, ben en çok düzenli yürüyüşle rahatladım açıkçası.
şimdi bir de e-devlet üzerinden psikolog randevusu alınabiliyormuş, benim zamanımda böyle şeyler yoktu. her şey karmaşıktı, sıra beklerdin, dosya taşırdın. şimdi gençler şanslı ama yine de dertleri büyük. neyse ki ben artık daha sakinim, derdimiz iş, güç, emeklilik işlemleri... anksiyeteyi de böylece unutuyoruz. ama ciddi söylüyorum, bu işin ilacı da var, terapisi de var, ihmal etmeyin derim.
evlat ben bu işlerin üstesinden geldim diyemem ama yılların verdiği tecrübeyle belli şeyleri öğrendim. önce şunu kabul etmek lazım, anksiyete dediğin şey düşman değil, senin bir parçan; onu bastırmaya çalıştıkça daha da büyüyor. nefes egzersizleri diye basit şeyler var ya, ben bankada sıra beklerken bile uyguluyorum, inanılmaz faydasını görüyorum, denemenizi tavsiye ederim. ayrıca bir de şu var, sınırlarınızı bilin, size zarar veren ortamlardan ve insanlardan uzak durun, bu benim en büyük öğüdüm. teknolojiden de uzaklaşın, o telefonlarımız yüzünden sürekli maruz kaldığımız haber akışı zaten en büyük tetikleyici, bir gün kapatın açın. yok olmuyor diyorsanız üzülmeyin, profesyonel destek almak da bir erdemdir, gidin görüşün hocam.
