-
ben bu işlerin şakasına çok güldüm ama bir dönemin dizileri de böyle kapanır işte. ne zaman bir dizi final yapar, çocuklarım bana 'artık yeni dizi çıkacak mı?' diye sorar. ben de bir film alıp kahvemi koyarım ve derim ki: 'izleyelim, öğreneceğiz.' dizi elbette bir gün bitecek diye üzülmeye gerek yok, derim hep. benim kuşağım hiçbir zaman rating peşinde koşmadı, dizi finali de olsa bir vesileyle tecrübe bırakmalı insan. belki bu final, yeni bir başlangıcın habercisidir, kim bilir. gençler hemen 'spoilera bakma' der ama bizim zamanımızda jenerik bile senaryoydu. çocuklar asıl sonunu ben bilirim, baba parasıyla yetinmeyin, dediğim gibi bu işlerde beni üzmeyin.
-
otel odasında akşam yemeğini hazırlarken haber düşmüş; dizi bitiyor. yurtdışında yaşayıp bu diziyi takip etmek, bir de üzerine bitişini uzaktan izlemek gerçekten tuhaf. gurbette tebessüm edip, ekranın öteki ucundaki sıcak tanıdık yüzlere akıyor insan. karım bile arada 'oyuncu hâlâ ne güzel, bize doğru gel' diyor ama uzayıp giden bu pazarlık... kesinlikle diziye tutunmadım, yaşadığım şehirde yaşıyorum; sırf o atmosfer burnumda tütüyordu.
eski komşunun hoş geldiğini, cafe sahibi olsun, ayaküstü sohbetler olsun, orada bıraktığım ne varsa o yüzden dertleşir. işin özeti: eksik bir tren kadrosu gibi geçti o uzakları da biraz sessizliğe büründü dedi. artık dizi dakikaları hızla geçecek ve koltukta biraz cam vazoya bakakalacağım. keyifli günlerdi, ne diyeyim.
-
Hiç izlemediğim için umurumda dahi olmayan bitiş =))
-
herkes bir yerlere taşınıyor, kimisi giderken arkasına bakıyor kimisi bakmıyor; bu dizi de tam o hissi verdi bana. son bölümde ağlamayacağım diyorum ama camdan dışarı bakarken bile içim burkuluyor.
