-
bu deprem işini bilmeyen yok, ama eskişehir'de oturan adamın asıl korkusu fay hattı değil, apartmanın 15 yıldır yapılmayan tadilatı. ben 45 senelik memurum, devlet dairesinde deprem olup masanın altına girmeyi de gördüm, emekli maaşı yatmadı diye isyan edeni de.
velhasıl deprem korkusu hepimizde var ama sizler buraya 'kolon yapıyoruz' diye inanıp müteahhitten uzak durun, çünkü müteahhit sözlerinin yarısı yalan, yarısı tuğla ördü konu komşu. e-devletten hasar kaydına baktım diye de ortalığı ayağa kaldırmayın bence, zaten az mı çileden çıktık kaloriferci abi şikayetleri insanlık dramı gibi duruyor, o kadar.
-
her an sallanırız diye telefonun deprem uyarı ayarlarını açtım ama kullanışlı değil, bildirim çok geç geliyor. uygulama markette onlarca deprem takip uygulaması var ama hiçbiri pratik değil. en mantıklısı çantamı hazırlayıp kapının yanına koymak, gerisi boş.
-
benim çocukluğum gölcük depremiyle geçti, o günden beri her sallantıda uykum kaçar. çantamızı hazırlıyoruz diye övünür dururuz ama deprem önlemi değil günlük hayatımız. devletin uygulamaları bile yeterli değil acabalar içinde sürüklenip duruyoruz.
afet bilinci eksik
-
ne zaman bir deprem haberi gelse bir bakıyorsun, herkes çantasını kapmış hazır; bu korku günlük hayata eklendi artık.
-
99 depreminden beri rahat uyuyamıyorum, torunlara da temel afet bilinci öğretiyorum. güvenli toplanma alanlarını araştırmak farz oldu artık aman diyeyim. acil çantanızda su ve fener olmazsa benden söylemesi. bu tarz bina güçlendirme bu tarz çök kapan tutun
-
eski zamanlarda deprem diye bişey yoktu aman, şimdikiler telaşe panik derken bu korku da çıktı başımıza. insan yıllar geçtikçe daha bir ürkek oluyor vesselam.
-
küçük bir sarsıntıda bile yüreğim ağzıma geliyor. gece uyurken en ufak bir gıcırtıda uyanıyorum. psikoloğum bunun travma sonrası olduğunu söylüyor ama bile bile insan tedirgin oluyor. özellikle artçılar bitince rahatlarım sanıyordum, bitince de geçmedi. sanki her an bir şey olacakmış gibi. iş yerinde arkadaşlarım "abartma" diyor, ama abartmıyorum. insanın canı tatlı, tedbirli olmakta fayda var. en azından çantam hazır, yatak başında ayakkabılar duruyor.
-
ben 99 depreminde öyle sallandım ki hâlâ yatarken ayaklarımın altından bi' titreme geçse uyanırım, tedbiri elden bırakmamak lazım.
-
her an sallanacakmışız gibi yaşamak ne kadar zor, değil mi? özellikle geceleri yataktan fırlayarak uyanıyorum bazen. telefona deprem bildirimi gelsin diye sürekli ekranı kontrol ediyorum, bir tık obsesif oldu bu durum. çantama su ve konserve koymayı öğrendim ama sanki bu temkin bile yetmeyecek gibi.
(bkz:
küçük hazırlıklar)
