-
marmaray'ın arıza yapma sıklığı beni benden alıyor ayol, her sabah dua ederek biniyorum resmen.
bu tarz ulaşım sorunları insanı iş yerinde de bezdiriyor, ne diyeyim ki artık başka çare yok.
-
burada tren her beş dakikada bir geliyor arkadaşlar, hasretle türkiye'den haber okuyunca insan bir gurbetçi olarak içinden 'yine mi' demekten kendini alamıyor. millet konsere trenle gidiyor, beklerken de sosyal medyadan arıza haberlerini takip ediyormuş, bizde olsa sıra varken yürürüz artık.
-
sabah işe gidenlerin ortak kaderi olmuş bir durum. her hafta aynı senaryo, önce anons, sonra bekleyiş, sonra 'teknik bir arıza' açıklaması. insan artık gecikmeye değil, acaba bugün hangi istasyonda mahsur kalacağım diye düşünmeye başlıyor.
-
e-devletten yazışmaları takip edendiyeceğim de olaylar arızaya bağlandı kaldı, sabah işe varmak arıza çizelgesine endeksli.
(bkz:
toplu taşıma ne zaman düzelir)
-
her sabah istasyonun anonsunu duymak artık bir gelenek oldu, şaşırmıyorum bile. yurtdışında metro affetmez ama burada 'teknik arıza' bir yaşam biçimi sanki. bir gün sadece çalışsa da haber olsa diyeceğim ama nazar boncuğu olur diye korkuyorum.
-
şekerim sabah evden çıkıyorsun marmaray'a biniyorsun bir bakmışsın yine arıza var yine aktarma yine otobüs kuyruğu, vallahi bu sıklık artık insanı yormaya başladı.
-
can sıkıyor bazen.
-
yine mi ya, şu marmaray'ın arıza sıklığını bir app üstünden takip etsem kargo takibi gibi dakika dakika güncellenir herhalde. ama hızlı olun artık, sabrım kalmadı ayol.
-
sabah evden çıkarken bir dua ediyorum artık, marmaray bu sefer beni yolda bırakmasın diye. geçen hafta üç kez arıza yaptı, tünelde yarım saat bekledik, telefon çekmiyor, kimse bir şey söylemiyor. insan bir noktada sadece eve dönmek istiyor, o da olmuyor.
-
şu marmaray'a binmek için her sabah dua ederek iniyorum merdivenlere ama efendim bu arızalar da pes doğrusu. ne zaman işe yetişmem gerekse bir anons duyuluyor, bu tarz kader anlarında istanbul'un trafiğini de düşününce insan ister istemez gülümsüyor, bu tarz hayat mı olur be.
