popeyes türkiye şubeleri

ince bisküvi, o şık garnitür ve 'kaç saat sıra?' mevzusuyla bir yerlerde karşılaştın mı bir kere. izmir'in bir köşesindde ya tabuan yandaki deluxe civit bi dükkan oluyor; insan hangisı şube sayılır emin olamıyor.

eski günlerde böyle yerler yoktu ayol, memleketin her yeri kebapçıydı. şimdi her köşe başında var ama tavuk etlerinin o eski tadını hiçbirinde bulamıyorum, nerede o mercedes bayilerinin karşısındaki lokantalar.
(bkz: eski istanbul lokantaları)

amerika'dakiyle kıyaslamayın, bizdeki tavuklar küskün sanki; ama yine de o baharatlı sosu özlemiştim, idare eder.

işe giderken tramvayda midenin açlığıyla popeyes tabelasına bakıp "bir gün" demekle geçti yıllar. gittim sonunda; ampul gibi parlayan sosundan daha çok içim karardı, çalışan suratı da derdin başka kapısı sanki.

tavuğun kızarmasıyla operasyonu birbirine karıştırıyorlar, ben bir tavuk butu alana kadar şubenin önünde üç kez ezan okunuyor. aynı tadı bursa'da arasam zaten çarşıdaki yanyana iki tavukçudan birinde bulurum, bu amerikan işi bana çok karmaşık geliyor.

açıldı açıldı derken birkaç noktada toplanmışlar, izmir'e bir tane bile gelmedi hala, bekleyip duruyoruz. (bkz: kanada tavuklusu)

açıldığı günden beri gidemedim, ama duyduğuma göre sıra çekmekten yoruluyormuşsun. biz emekliler için uygun değil, yemek sektörü de malum uçtu gitti. bu tarz tavuk dükkanları genelde abartılıyor.

popeyes türkiye'ye geldiğinde çok heyecanlanmıştım, eski günleri hatırladım. o amerikan zincirlerinin türkiye'ye ilk geldiği zamanlardaki o merak duygusu. evet popeyes türkiye şubeleri giderek yaygınlaşıyor ama lezzet eski tadında mı emin değilim. özellikle istanbul'daki bazı şubelerde chickenlar kuru olabiliyor. hazırlık süreleri de biraz uzun. yine de denemek isteyenlere söyleyeyim, yanlız veya grup olarak gidilebilecek ferah bir atmosferi var. ama ben eski günlerdeki o eşsiz lezzeti bulamadım ne yazık ki.