futbol mu basketbol mu

türkiye'den uzaktan izleyince insan hangisini seçeceğini şaşırıyor; bizde herkes futbol takımının başkanını bile tartışırken basketbol daha sessiz kalıyor. almanya'daki arkadaşlarım basketbolu daha çok seviyor ama ben özlediğim için sanırım futbol diyorum.
(bkz: gurbetçi halleri)

ikisi de aslında birer kaçış. futbol kalabalığın içinde kaybolmak, basketbol ise bireysel çabanın öne çıktığı bir yalnızlık gibi geliyor bana. ben yine de kenardan izlemeyi seçtim, maçın en güzel yanı zaten tribündeki o ortak nefes.