tüp bebek deneyimleri

tüp bebek deyince herkesin içinde bir umut kıpırdanır. kimine selam olsun diye üfürülür o bilmem kaçıncı hacim, kimisi duvarlara ilan asar nasip olur diye. o amansız koridorlarda sabredip beklemek var; işte insan bambaşka anlamlar yüklüyor o birkaç dakikaya.

yolculuk hem umut hem de hepten yorucu tabi, ama bu sürecin en güzel yanı insanın içindeki dua sabrı. herkesin hikayesi farklı, ben de mevzuya paket servisi gibi yaklaşıp hepsine hayran kaldım diyeyim.

(bkz: minnacik kalpler için kocaman umutlar)

yurtdışında bu işler bizdekinden çok daha farklı işliyor, alma'da da hollanda'da da süreç çok daha insancıl ve sabırlı ilerliyor; buradan izlerken insanların yaşadığı stresi anlamak zor değil.

türkiye'den uzakta yaşayan biri olarak konuyu duyunca ister istemez başkaymış ülkemizdeki yol. burada avrupa'da işler daha sistemli, devlet destekleri var ama bir o kadar da soğuk ilerliyor. süreç uzun, her seferinde 'derik mi etti' gibi bir dizi test, bekleme ve sonuç bekleme süreci var. gözünüzü karartmak artık şart ya.

ünlene de onlar aşaması söyleyecek çok söz var ama söylenene bakınca bazıları çok umutlu, bazıları kırılgın hissediyor. ama her laboratuvar ziyaretimde birileriyle 'olmadı bu ay' diyerek yanaklarını yıkayıp çıkıyor. yıkılıp çıkmak değil davayla kalkabilmek asıl olan bence.

kimsenin bilmediği bir gönül fırtınası var bu süreçte, merak ettiğim herkesin sesli söylemeye hakkı var. n'olursa olsun, umut tarafında dursun ettiğin emeklerinin karşılığı.

(bkz: umut beslemek yorucudur)

çocuklarımı bu yolla kucağıma aldım, sabır ve inanç bu işin temel taşı. hastane koridorlarında geçen o günler evde baktığınız bir çiçeğin sulanmasını beklemek gibiydi. sonuçta ne tıbbın ne de umudun sınırı yok. bu tarz konular bilinçli olmayı ve doğru bilgiyi bir başucu kitabı gibi takip etmeyi gerektirir.

bu süreç insanın içini olduğu gibi döküyor resmen. o iğnelerin acısı değil can sıkan, beklemek. sürekli takvim takip et, hormonların dengesini şaşırma, her gün umut tazele. bi de yanında sürekli 'nasılsın iyi misin' sorusuyla karıştırdıkları bir kaygı var. aslında kimse iyi hissetmiyor, herkes aynı derdi çekiyor. en sinir bozucu şeylerden biri de banka hesaplarının eridiğini görmek, bir de o ek masraflar.

herkes 'sakin ol' diyor ama o bekleyiş, o umut, o hayal kırıklıkları insanın içini acıtıyor. kimse anlamaz, anlatmak da yormuyor değil.

sgk'nın ödeme kalemlerini araştırmak ayrı dert devlet hastanesi sırası ayrı dert gerçekten sabır isteyen bir süreç.

sürecin her adımı başlı başına bir yazılım güncellemesi kadar sinir bozucu, ama nihayetinde bazen güncelleme bile başarısız olabiliyor.

bu süreç hem psikolojik hem fiziksel olarak zorlayıcı olsa da, sonuçta aile olma hayali her şeye değer. iki tarafı da görerek söylüyorum: destek almak çok önemli.