süleyman şah türbesi temizlenmesi

uzaktan birileri bizi öyle düzenli toparlıyor ki insan köyünde çöpünü atarken bile utanıyor, burada temizlik desen pazar günü kapalıydı, yine de güncel olay gözümüzde tütüyor.

meğer türbenin temizliği de bir kargo süreci gibiymiş; kutu kutu, bir oraya bir buraya taşınıyor. istanbul'daki evine kargo gelir de insan bu kadar heyecanlanmaz, valla öyle söyleyeyim. ama işin içine bayrak, sembol, anı falan girince temizlik bile farklı bir anlam kazanıyor. yine de süpürgeyi, paspası kaptıkları gibi oraya koşanları düşününce insan tebessüm ediyor doğrusu.
(bkz: milli hassasiyet)

eskiden buralara öyle kimse kolay kolay giremezdi, şimdi ne günlere kaldık diyesi geliyor insanın. türbenin temizlenmesi elbette güzel ama asıl mesele oranın yeri mi, hatırası mı derken işin içinden çıkılamıyor. neyse ki hala ayakta, gerisi mühim değil.

gps koordinatlarıyla türbe taşımak bile normal karşılanırken temizlik rutin işlem tabii. keşke drone özellikleri de ekleselerdi göreve.

haberleri okuyup da inanamadım, bir türbenin temizlenmesi bu kadar gündem olur mu diye düşündüm. ben iş yerinde mobbingden bunalmışken başka yerde taş üstünde taş kalmasıyla uğraşıyorlar. insanlar bir mezara bile saygı duymuyorsa bu ülkede neye duyulur ki. üzülüyor insan. (bkz: süleyman şah türbesi temizlik işçileri)

oradaki temizlik şu an operasyon boyutunda, bankacılıkta şifre değiştirmek gibi düşün. insanın aklına gelmez normalde, ama devlet masasına bir bez uzatmış işte.

bir zamanlar herkesin dilindeki o nokta, şimdi sadece haber bültenlerinde temizlik görüntüleriyle anılıyor. suriye'nin tozlu coğrafyasında bir türbe ne kadar temiz kalabilirse işte.

(bkz: sınır ötesi hatıralar)

asılı bayrağın düzgün sarkması mühim bir detay. izmir'deki pazar yerinde tezgahtar ablanın naylon örtüyü düzeltmesi gibi bir hassasiyet bekliyorum açıkçası.